لطفا صبر کنید

آزمایش پاروویروس B19

این آزمایش جهت بررسی آلودگی با پاروویروس B19 ، برای افرادی که در معرض آلودگی ویروسی قرار دارند انجام می شود. پاروویروس B19 ویروسی است که سبب نوعی بیماری شایع در زمان کودکی می شود. این بیماری، "بیماری پنجم" یا "erythema infectiosum" نامیده می شود. در طول زمان ابتلا به عفونت ، این ویروس در قطرات تنفسی وجود دارد و از طریق تماس نزدیک فیزیکی به دیگران انتقال می یابد. برخی از بزرگسالان نیز به ندرت آلوده می شوند و ممکن است "سندرم دستکش و جوراب" با تورم مفاصل و قرمزی دست ها و پاها در آن ها ایجاد شود، که به طور ناگهانی در مچ دست و مچ پا به پایان می رسد. پاروویروس می تواند از زن باردار به جنین انتقال یابد و نیز از طریق خون و فراورده های خون منتقل گردد. در موارد خاص، عفونت می تواند منجر به اختلالات جدی تر شود.

هزینه دولتی

۰ تومان

هزینه آزاد

۰ تومان

هزینه خیریه

۰ تومان

سوالات متداول

نام های دیگر این آزمایش چیست؟

پاروویروس،  Parvovirus،  آزمایش بیماری پنجم، Fifth Disease test، Parvo B19

این آزمایش جهت بررسی آلودگی با پاروویروس B19 ، برای افرادی که در معرض آلودگی ویروسی قرار دارند انجام می شود.

وقتی یک زن باردار در معرض افراد آلوده به این ویروس قرار می گیرد، این آزمایش برای او انجام می شود. علاوه بر آن، هنگامی که شخصی برای مدتی طولانی کم خونی شدید داشته باشد، این آزمایش برای او درخواست می شود. این امر خصوصا در مورد افراد دارای سیستم ایمنی ضعیف انجام می شود صورت می گیرد.

برای آزمایش آنتی بادی پارو ویروس B19 از خون رگ بازو استفاده می شود. و برای تشخیص خود ویروس از نمونه خون و ندرتا از نمونه مغز استخوان استفاده می گردد.

پاروویروس B19 ویروسی است که سبب نوعی بیماری شایع در زمان کودکی می شود. این بیماری، "بیماری پنجم" یا "erythema infectiosum" نامیده می شود. در طول زمان ابتلا به عفونت ، این ویروس در قطرات تنفسی وجود دارد و از طریق تماس نزدیک فیزیکی به دیگران انتقال می یابد. این عفونت به طور معمول دارای دوره انکوباسیون چند روز تا، دو تا سه هفته است، برای مدت کوتاهی فعال است، و سپس رفع می شود.

در اکثر اشخاص، عفونت پاروویروسی B19 از سایر بیماری های خفیف، که در دوره کوتاهی بروز می کند و سپس بهبود می یابد غیر قابل تشخیص است. بسیاری از افراد آلوده هیچ علائمی ندارند ویا علائم ضعیفی شبیه آنفولانزا مانند خستگی، تب خفیف، سردرد یا ناراحتی معده بروز می دهند و بسیاری ممکن است متوجه نشوند که  عفونت پاروویروس B19 داشته اند. اکثر افراد علائم مهم یا مشکلات بهداشتی  خاصی را تجربه نمی کنند و هنگامی که عفونت اولیه رفع می شود، فرد ایمن می شود و دوباره عفونت را دریافت نمی کند.

بعضی از کودکان مبتلا به عفونت، دارای یکسری بثورات خفیف قرمز در هر دو گونه و یکسری بثورات  سیلی مانند بر روی بدن هستند. بثورات ممکن است چند هفته وجود داشته باشد، محو و دوباره ظاهر گردد. یا در معرض گرما و نور خورشید و استرس بدتر شود. زمانی که بثورات ظاهر می شود، کودک دیگر عفونی در نظر گرفته نمی شود. پاروویروس گاهی اوقات بیماری پنجم نامیده می شود، زیرا پنجمین بیماری از شش بیماری معمول کودکی است که می تواند باعث خارش شود.

برخی از بزرگسالان نیز به ندرت آلوده می شوند و ممکن است "سندرم دستکش و جوراب" با تورم مفاصل و قرمزی دست ها و پاها در آن ها ایجاد شود، که به طور ناگهانی در مچ دست و مچ پا به پایان می رسد. این وضعیت معمولا ظرف چند هفته حل می شود.

پاروویروس می تواند از زن باردار به جنین انتقال یابد و نیز از طریق خون و فراورده های خون منتقل گردد. در موارد خاص، عفونت می تواند منجر به اختلالات جدی تر شود.

پاروویروس B19 می تواند مشکلات عمده سلامتی را در سه دسته از بیماران ایجاد کند:

·        افراد مبتلا به کم خونی فقر آهن و افراد دارای بیماری هایی که بر گلبول های قرمز (RBCs) اثر می گذارد و عمر آنها را کوتاه می کند. مانند کم خونی داسی شکل یا تالاسمی که ممکن است بیماران کم خونی شدید حادی را طی یک عفونت پاروویروس B19 داشته باشند. پاروویروس B19 سلولهای مغز استخوان را که به RBC تبدیل می شوند هدف قرار داده و تولید RBC های جدید را مختل می کند و اثرات شدید تری در افراد دارای اختلالات خونی ایجاد می کند.

·        زنانی که در دوران بارداری آلوده هستند، ممکن است عفونت را به جنین خود منتقل کنند. اغلب جنین ها سالم خواهند بود، اما در یک درصد موارد، کم خونی شدید ایجاد می شود و ممکن است برخی از آن ها التهاب و عفونت قلب (میوکاردیت) داشته باشند. این شرایط می تواند نارسایی احتقانی قلب در جنین، سقط جنین و هیدروپس فتالیس مرتبط با تجمع مایع ایجاد کند. و گاهی نوزادان مرده به دنیا بیایند. پاروویروس B19 یکی از شایع ترین علل هیدروپس فتالیس است. بزرگترین خطر عوارض جنینی در سه ماهه دوم بارداری است.

·        در افراد مبتلا به سیستم ایمنی ضعیف، عفونت پاروویروس B19 ممکن است باعث کم خونی مزمن شود و حل این مشکل چالش برانگیز باشد. این افراد شامل بیماران مبتلا به HIV/ ایدز، افرادی که پیوند عضو یا مغز استخوان دارند و نیز افرادی که تحت شیمی درمانی برای سرطان قرار دارند، می شوند.

آزمایش پاروویروس B19 شامل اندازه گیری آنتی بادی های پاروویروس، پروتئین های ایمنی (آنتی بادی) تولید شده در واکنش به قرار گرفتن در معرض پاروویروس B19 و نیز شناسایی ماده ژنتیکی خود ویروس (DNA آن) طی یک عفونت فعال است.

خیر. گونه های متفاوتی از پاروویروس انسان و حیوان را آلوده می کند. شما نمی توانید از طریق حیوانات خانگی به پاروویروس دچار شوید و آن ها نیز نمی توانند از طریق شما به این ویروس آلوده شوند.

واکسنی برای پاروویروس در دسترس نیست. ویروس از طریق تماس نزدیک منتقل می شود. و ممکن است حتی زمانی که علائم وجود نداشته باشد، فرد آلوده شود. با این حال، رعایت دقیق بهداشت می تواند در جلوگیری از آلودگی با این ویروس کمک کننده باشد. اکثر افراد وقتی کودک هستند، آلوده می شوند.

خیر. انجام آزمایش  پاروویروس B19 نیازمند تجهیزات خاصی است. معمولا نمونه شما برای انجام آزمایش به آزمایشگاه مرجع ارسال می شود.

توضیحات بیشتر

کاربرد این آزمایش چیست؟

معمولا برای عفونت های خفیف و بدون عارضه، آزمایش پارو ویروس B19 مورد استفاده قرار نمی گیرد. این آزمایش به طور معمول برای تشخیص عفونت موجود، و تعیین ایمنی در کسانی که در معرض خطر افزایش عوارض هستند، مانند افرادی که کم خونی داسی شکل دارند، استفاده می شود. روش های متعددی برای تشخیص عفونت پارو ویروس B19 وجود دارد:

آزمایش آنتی بادی

در پاسخ به عفونت ممکن است دو نوع از آنتی بادی های پاروویروس B19 تولید شوند: IgM و IgG. آنتی بادی های IgM ، اولین آنتی بادی است که در پاسخ به عفونت پاروویروس توسط بدن تولید می شود. آن ها در بیشتر افراد به مدت یک یا دو هفته پس از قرار گرفتن اولیه در معرض ویروس حضور دارند. آنتی بادی IgM برای یک دوره کوتاه مدت تولید می شود و پس از آن کاهش می یابد. در نهایت، سطح آنتی بادی IgM پارواویروس معمولا پایین تر از سطح قابل تشخیص قرار می گیرد. آنتی بادی IgG چند هفته پس از آلودگی اولیه برای محافظت طولانی مدت تولید می شود. سطح IgG طی عفونت فعال افزایش می یابد و پس از حذف عفونت تثبیت می شود. اگر فردی در معرض پاروویروس B19 قرار گرفته باشد، در طول عمر خود مقدار قابل اندازه گیری آنتی بادی IgG را در خونش خواهد داشت.

آزمایش آنتی بادی پاروویروس B19 می تواند برای تعیین ایمنی به پاروویروس در زنان بارداری که در معرض افراد مبتلا به پارووویروس B19 هستند، یا علائمی از عفونت پاروویروس دارند، انجام شود. همچنین می تواند در افراد مبتلا به کم خونی حاد یا مزمن و درد مفاصل مکرر که ممکن است به علت عفونت پاروویروس B19 باشد، تجویز شود. با مقایسه حضور یا عدم حضور IgG و IgM در یک نمونه مشابه، پزشک می تواند بین عفونت های موجود، اخیر و گذشته تفاوت ایجاد کند. آزمایش آنتی بادی معمولا بر روی کودکان مبتلا به بثورات بیماری پنجم انجام نمی شود. و از آنجا که عفونت پاروویروس B19 گسترده است و در افرادی که سیستم ایمنی سالم دارند، مشکلات کمی ایجاد می کند، غربالگری جمعیت عمومی به ندرت انجام می شود.

 

تشخیص ویروسی

تشخیص ویروس شامل پیدا کردن مواد ژنتیکی پاروویروس B19 با استفاده از PCR یا سایر آزمایش های اسید نوکلئیک (NAT) است. این کار معمولا بر روی نمونه خون و گاهی نیز نمونه مغز استخوان انجام می شود. آزمایش پاروویروس B19 NAT به طور اولیه برای تشخیص عفونت فعال پاروویروس، در افراد دارای سیستم ایمنی ضعیف که کم خونی حاد یا مداوم دارند، انجام می شود. این افراد اغلب مقدار کافی آنتی بادی برای تشخیص یا از بین بردن عفونت تولید نمی کنند.

آزمایش پاروویروس B19 معمولا برای کودکی که بثورات قرمز و گونه های سیلی مانند دارد انجام نمی شود. بثورات متمایز شواهدی کافی هستند که پزشک بتواند عفونت را تشخیص دهد.

آزمایش های آنتی بادی های پاروویروس B19 ، IgG و IgM ممکن است در زمانی که یک زن باردار علائم آنفلوانزا دارد یا در معرض افرادی با عفونت پاروویروسی B19 قرار گرفته است، انجام شود. این کار برای تعیین اینکه آیا بیمار عفونت فعال دارد، یا در گذشته در معرض ویروس قرار گرفته است، انجام می شود. در صورتی که پزشک به عفونت پاروویروس B19 مشکوک باشد، آزمایش آنتی بادی و آزمایش DNA در فرد مبتلا به کم خونی حاد یا دائم و نیز در فردی که درد مفاصل دارد، ، انجام می شود. آزمایش پاروویروس  B19 NAT معمولا زمانی که شخص مبتلا دارای سیستم ایمنی ضعیف است، درخواست داده می شود.

اگر در ابتدا نتیجه آزمایش منفی باشد اما پزشک هنوز مشکوک است که عفونت پاروویروس وجود دارد، ممکن است یک یا چند آزمایش B19 پاروویروس تکرار شود. علاوه بر آن، در صورتی که غلظت آنتی بادی در طول زمان تغییر کند نیز این کار انجام می شود.

آزمایش آنتی بادی

اگر هر دو آنتی بادی های IgG و IgM پاروویروس وجود داشته باشند، این احتمال وجود دارد که شخص مورد آزمایش عفونت فعال داشته باشد یا اخیرا با پاروویروس آلوده شده باشد. این حدس می تواند با اندازه گیری مجدد IgG پس از دو تا سه هفته تایید شود. سطح بالای IgG به عنوان غلظت افزایش یافته آنتی بادی اهمیتی ندارد. اگر چهار  fold افزایش بین نمونه اول و دوم IgG وجود داشته باشد، بیمار عفونت فعال دارد یا اخیرا آلوده شده است.

اگر تنها IgM وجود داشته باشد، ممکن است بیمار به تازگی آلوده شده باشد. اگر تنها IgG پاروویروس  B19وجود داشته باشد، شخص در گذشته به این ویروس آلوده شده است و اکنون نسبت به این ویروس ایمن است.

اگر آزمایش های آنتی بادی منفی باشد، شخص تا کنون عفونتی نداشته و ایمن نمی باشد. اگر خانم بارداری ایمن نباشد و در معرض فردی آلوده قرار بگیرد، معمولا به صورت دقیق توسط پزشک مورد نظارت قرار می گیرد.

اگر فردی علائم دارد اما میزان IgG و یا IgM در او کم یا غیر قابل تشخیص است، می تواند به این معنی باشد که فرد به نوعی بیماری غیر از پاروویروس B19 مبتلاست یا سیستم ایمنی او به طور طبیعی عمل نمی کند. و حتی اگر پاروویروس در بدن او وجود دارد، به مقدار کافی آنتی بادی تولید نمی کند. این مطلب در خصوص افراد دارای سیستم ایمنی ضعیف صدق می کند و ممکن است به انجام آزمایش DNA برای تشخیص نیاز باشد.

 

تشخیص ویروسی

اگر آزمایش پاروویروس  B19 NAT مثبت باشد، در حال حاضر فرد به پاروویروس B19 آلوده است. نتیجه منفی عفونت را رد نمی کند. چون ممکن است مقدار ویروس موجود در نمونه، کمتر از اندازه لازم برای تشخیص باشد.

پزشکان و آزمایشگاه های برتر