لطفا صبر کنید

آزمایش سفلیس (ترپونما پالیدوم)

آزمایش سفلیس برای بررسی عفونت سفلیس انجام می شود. این آزمایش به دنبال وجود شواهدی از آلودگی با باکتری ترپونما پالیدوم است. این باکتری سبب ایجاد بیماری سفلیس می شود. سفلیس یک بیماری منتقله از طریق جنسی (STD) است که به راحتی قابل درمان است. اما اگر درمان نشود، می تواند سبب مشکلات جدی در سلامت گردد.

هزینه دولتی

۰ تومان

هزینه آزاد

۰ تومان

هزینه خیریه

۰ تومان

سوالات متداول

آزمایش سفلیس برای بررسی عفونت سفلیس انجام می شود.

اگر فردی علائم عفونت سفلیس را داشته باشد، این آزمایش برای او درخواست می شود. علاوه بر آن، آزمایش سفلیس برای فرد دارای بیماری منتقله از طریق جنسی (STD) نیز انجام می شود. به عنوان بخشی از غربالگری در زمان قبل یا در طول دوران بارداری نیز انجام می شود. همچنین برای افرادی که در گروه های پر خطر قرار دارند نیز این آزمایش تجویز می شود.

معمولا از  نمونه خون رگ بازو استفاده می شود. گاهی نیز ممکن است بسته به وضعیت بالینی بیمار، مایع مغزی نخاعی از طریق یک سوراخ در ستون فقرات گرفته شود.

این آزمایش به دنبال وجود شواهدی از آلودگی با باکتری ترپونما پالیدوم است. این باکتری سبب ایجاد بیماری سفلیس می شود. سفلیس یک بیماری منتقله از طریق جنسی (STD) است که به راحتی قابل درمان است. اما اگر درمان نشود، می تواند سبب مشکلات جدی در سلامت گردد.

اولین علائم سفلیس ممکن است بلافاصله مشخص نشود. مرحله اولیه در طی ده روز تا سه ماه پس از آلوده شدن شروع می شود. در این بیماری، زخم که شانکر نام دارد، معمولا در قسمتی از بدن که در تماس با زخم شریک جنسی بوده است، مانند آلت تناسلی یا واژن ظاهر می شود. شانکر ممکن است بدون درد باشد و طی چند هفته بهبود یابد.

سفلیس ثانویه  سه تا شش هفته بعد از ظاهر شدن شانکر (زخم) شروع می شود. این مرحله همراه با بثورات پوستی است که معمولا طی چند هفته یا چند ماه بهبود می یابد. علائم دیگری مانند تب و گلودرد نیز وجود دارد. اگر سفلیس درمان نشود، ممکن است به مرحله پنهانی وارد شود. در این مرحله بیمار، هیچ نشانه ای ندارد و بیماری دیگر مسری نیست. با این حال، حدود یک سوم از همه بیماران درمان نشده، به سفلیس دیررس یا فاز سوم وارد می شوند. در این موارد، باکتری می تواند به قلب، چشم ها، مغز، سیستم عصبی، استخوان ها، مفاصل و یا تقریبا هر قسمت دیگر بدن آسیب برساند. این مرحله می تواند سال ها ادامه داشته باشد. مرحله نهایی به بیماری های روحی، کوری، دیگر مشکلات عصبی، بیماری های قلبی و مرگ منجر می شود. اگر بیمار HIV مثبت باشد، عفونت سفلیس می تواند بسیار ماندگار و جدی تر باشد.

باکتری از طریق تماس مستقیم با زخم سیفیلیس منتقل می شود. و به طور کلی از طریق تماس جنسی، مانند واژن، مقعد یا رابطه جنسی دهانی منتقل می گردد. زن باردار آلوده می تواند این بیماری را به جنینش منتقل کند که عواقب جدی و حتی مرگ نوزاد را در پی دارد.

سفلیس را می توان با آنتی بیوتیک پنی سیلین درمان کرد. عفونت های تازه می توانند به راحتی درمان شوند. ممکن است برای افرادی که بیش از یک سال است آلوده شده اند، درمان طولانی تری مورد نیاز باشد. فردی که قبلا برای سفلیس درمان شده است، در صورتی که در معرض باکتری قرار گیرد می تواند دوباره آلوده شود.

مردان و زنان جوان که به لحاظ جنسی فعال هستند می توانند خطر سفلیس را با کاهش تعداد شرکای جنسی خود و استفاده مداوم از کاندوم در طی رابطه جنسی کاهش دهند.

توضیحات بیشتر

کاربرد این آزمایش چیست؟

شناسایی عفونت سفلیس

پزشک ممکن است در موارد زیر این آزمایش را تجویز کند:

·        زمانی که یک شانکر (زخم) در ناحیه تناسلی یا گلو وجود دارد.

·        هنگامی که فردی برای دیگر بیماری منتقله از راه جنسی از قبیل سوزاک، تحت درمان قرار می گیرد.

·        وقتی تصور می شود یک بیمار در گروه خطر قرار دارد.

·        به عنوان بخشی از غربالگری قبل یا در دوران بارداری انجام می شود، زیرا سفلیس درمان نشده می تواند جنین را آلوده کند و حتی بکشد. 

·        اگر بیمار از علائم غیر خاصی که شبیه به سفلیس است شکایت کند، برای تعیین دقیق علت بیماری این آزمایش را برای او انجام می دهند.

آزمایش خون آنتی بادی هایی را که بدن برای مبارزه با عفونت تولید می کند تشخیص می دهد. بنابراین آزمایش مثبت نشان می دهد که فرد یک عفونت جاری دارد و یا در گذشته این عفونت را داشته است. نتایج آزمایش های RPR و VDRL به صورت پاسخ به ترتیب رقت گزارش می شود. میزان افزایش تیتر لزوما برای تشخیص مرحله سفلیس قابل اعتماد نیست، اما کاهش میزان تیتر یک مورد موفقیت آمیز در درمان را تعریف می کند. نتیجه آزمایش خون 3-6 هفته پس از قرار گرفتن در معرض باکتری مثبت است، اما ممکن است آنتی بادی ها را تا 90 روز پس از عفونت شناسایی نکند. علاوه بر این، آنتی بادی ها سال ها در بدن باقی می مانند. بنابراین اگر بیمار در گذشته عفونت با سفلیس داشته باشد و درمان شده باشد، ممکن است نتیجه آزمایش در طول کل عمر مثبت باقی بماند. اگر شخصی سابقه قبلی درمان سفلیس دارد، باید این اطلاعات را باید با پزشک خود به اشتراک بگذارد. این کار سبب انتخاب آزمایش تشخیصی مناسب برای عفونت فعلی او می شود.

پزشکان و آزمایشگاه های برتر